Het willen in- of beantwoorden aan situaties

De enige vrije wil die we werkelijk hebben, is de Wil om al ons ‘willen’ op te geven.
Alle onze handelingen, alle gedachten en gevoelens kunnen spontaan opkomen in bewuste zelfherinnering, dat wil zeggen als we met onze volle aandacht de situatie waarin we ons bevinden waarnemen. Belangrijk is dat dit gebeurt met inbegrip van onze eigen geest en wat hierin plaatsvindt. Dan handelen we (of we handelen juist niet) naar wat die situatie van ons vraagt en is er geen discrepantie tussen ons en de situatie. We zijn dan één in (en met) die situatie. Dit is mijns inziens ‘doen door niet-doen‘. Dit wordt vanuit onze essentie gestuurd en onze persoonlijkheid voert uit. Zo realiseren we een duurzaam Ik en Wil (term Ouspensky).

Onze vele ikjes die in onbewustheid opspelen, en die gezamenlijk het weerbarstige en altijd met zichzelf in strijd zijnde ego vormen, bestaan slechts door identificatie met aspecten uit de situatie waarin we ons bevinden. Die ikjes reageren altijd vanuit identificatie en staan het bewust handelen naar wat nodig is in de weg. Alleen ikjes willen. Ze komen steeds weer om de hoek kijken, want ze spelen automatisch op; altijd willen ze weer wat. Maar doordat ze worden waargenomen hebben ze geen kans om ongebreideld te blijven opereren omdat we zien wat ze waard zijn en we ze dus in zelfherinnering gaan achterlaten.

Onze ikjes hebben vaak een logische bestaansgrond, vanuit onze opvoeding en levensomstandigheden die soms vervelende pijnervaringen kunnen hebben veroorzaakt, en die werden vervolgens tot conditioneringen. Ze verwijderen ons van ons stille Zelf. Onze ikjes spelen door associaties op. Ze worden door iets in de huidige situatie getriggerd, een aanleiding dus, terwijl de werkelijke oorzaak in iets van ons verleden ligt.
Als die conditioneringen sterk zijn, dan zullen we ze moeten blijven waarnemen en met een stille geest onderzoeken (voelen), om ze te kunnen laten oplossen. Want ze negeren of wegredeneren maakt dat ze telkens weer opspelen waardoor deze egoaspecten (ikjes) blijven bestaan en zelfs  worden bekrachtigd. Dit kan zelfs tot ziekte leiden. Het is een belangrijke opdracht aan onszelf om dit voortdurende willen vanuit conditioneringen liefdevol op te geven en op te dragen aan onze ware Essentie.

De ‘wil’ van onze essentie

Onze persoonlijkheid, onze ervaring van persoon-zijn in dit leven, zal zich gedurende ons leven steeds verder ontwikkelen. Als het goed is komt onze persoonlijkheid als instrument geheel in lijn met – en dus ten dienste te staan van onze essentie. Onze talenten waarmaken, deze dus realiseren in de expressie, is het grootste goed in ons leven. Hieruit ontstaat dan als van-Zelf een ‘essentieel willen’, vanuit ons Magnetisch Centrum. Als we de waarheid liefhebben, en hiermee onszelf en anderen, is dit nog het enige gelegitimeerde ‘willen’ in ons. Een duurzaam Ik en Wil richting zielsbestemming. We geven dan volop ruimte aan de ontwikkeling en expressie van onze talenten waardoor we voluit bloeien. Zonder het ervaren van bloei zullen we maar weinig vervulling ervaren en dus ook maar weinig geluk.

Ons Zijn is in zekere zin synoniem aan tot bloei komen, zoals alles op aarde groeit en bloeit. Dit individuele verlangen om tot bloei te komen zal door ons gevolgd moeten worden teneinde 1) volledig mens te worden (waar geluk uit oprijst), en 2) teneinde talenten te kunnen inzetten voor het welzijn van anderen (vanuit ons Ahankara, dat altijd uit is op natuurlijke verbinding).
Dit willen vanuit onze essentie is dan ook een beantwoorden aan onszelf, aan onze zielsbestemming.
Essentiële wensen en verlangens kunnen omslaan naar een krachtig ‘ikjes-willen’ als we ons gaan identificeren met resultaten. Zo ontstaat er een innerlijke dubbele agenda. Dan kan ons authentieke essentiële verlangen bijvoorbeeld omslaan in een streven naar roem, erkenning, bezit of macht, die de oorspronkelijke zuivere drijfveer verdringt en steeds verder gaat afdekken.

Het ego bestrijden (d.w.z. alle identificaties die we in stand houden) heeft geen enkele zin, want ze hoeft alleen maar te worden waargenomen, in vol bewustzijn, zodat de kracht ervan gaandeweg afneemt door niet langer te geloven dat we dat zouden zijn. Bewust Licht lost innerlijke schaduw op. Zo neemt onze innerlijke verdeeldheid af, ervaren we ook minder verdeeldheid, en komen we steeds meer in een staat van natuurlijk reageren waarin we eenheid ervaren. We doen dan enkel wat nodig is in een situatie. We beantwoorden aan een situatie. We nemen dan natuurlijke ver-antwoord-elijkheid, in welke situatie we ons ook bevinden, en dit woord is ook niet voor niks afgeleid van ‘(be-)antwoorden’. In onze wereld, waarin alles en iedereen verbonden is met elkaar (of men dit nu beseft of niet) is verantwoordelijkheid volkomen natuurlijk en zeer gewenst voor het welzijn van het geheel.

Aan een situatie beantwoorden is dus iets heel anders dan in een situatie iets willen. Het eerste kan echt alleen bewust, het tweede overkomt ons als we niet bewust zijn. Dan wordt het weer tijd om wakker te worden en ons onszelf te herinneren.

Hebben wij een vrije wil?
Vrije wil, in algemene betekenis, is een contradictie in terminis
Echt vrij zijn betekent vrij zijn van willen
Wat overblijft is de werkelijk vrije wil om al ons wisselende willen op te geven
Dan doen we in elke situatie en in volle verantwoordelijkheid wat nodig is:
‘Doen door niet-doen’

© Michiel Koperdraat