Over Zelfrealisatie

Via een ‘weg’ en ‘op zoek naar’ een ‘bereiken’ van ‘verlichting’ ?

Er wordt vaak geschreven en gesproken over ‘verlichting’, en over hoe deze verlichting ‘te bereiken’ zou zijn. Daarnaast wordt vaak de vraag gesteld of er wel überhaupt zoiets bestaat als ‘verlichting’.
Maar ook: is er wel iets te bereiken? Bereiken insinueert tevens een weg erheen. Is er wel een weg? Ook zijn mensen op zoek naar. Valt er eigenlijk wel iets te zoeken?

Even straight: streven naar verlichting is een slaapmiddel. Gebaseerd op de essentie van het begrip ‘streven’, dat vrijwel altijd voortkomt uit een identificatie en het hieruit voortkomende ‘willen’. Er is dan een verlicht willen worden en om deze ultieme staat te realiseren, zouden we dus kennelijk van alles moeten gaan doen om het zodoende ook te bereiken. Er moet een weg gevolgd worden die ons dan naar die verlichting zal kunnen brengen. We zoeken dan die weg om die verlichting te vinden.

We kunnen diep vanbinnen goed aanvoelen dat dit – als het gaat om innerlijk vrij worden – helemaal niet klopt, nietwaar? Al dit willen en streven is namelijk gebaseerd op een bepaald idee: het idee van verlichting. Dit streven naar een idee werkt alleen maar meer identificaties in de hand, meer moeten van onszelf, meer zelf-correctie, meer ikjes die zichzelf belangrijk vinden of die moeten worden bestreden, meer innerlijke strijd en verdeeldheid. Want als we even niet (kunnen) leven naar dit idee, dan is er gelijk innerlijk commentaar: innerlijk boe-geroep: de ene ik die de ander tot de orde roept. Leven we er wél even naar, in onze beleving dan, dan is er innerlijk applaus. Er is een ik die vindt dat we goed bezig zijn. Het gevolg is dat we niks opschieten. Dit alles brengt ons juist innerlijke onvrijheid en innerlijke duurzaamheid is ver te zoeken.
Er bestaan vele bijeenkomsten, satsangs, meditatieweken, workshops vanuit allerlei methoden, overal op de wereld, met als doel die zo gewenste verlichting. Maar de vraag is: waar zijn al die mensen die hier ‘verlichting’ zouden hebben gevonden?

Dit wil geenszins zeggen dat mensen niet hun best doen om tot zichzelf te komen. Het volgen van workshops e.d. komt zeker uit zeer juiste wensen voort, want álles is beter dan dat we ons níét met innerlijke ontwikkeling zouden bezighouden en in mechaniciteit zouden blijven leven.

Zelfrealisatie is onmiddellijk

Er is een ander begrip: Zelfrealisatie. Hierover wordt ook veel gesproken en geschreven. Maar wat zegt ons dit begrip?

Allereerst: wat betekent het om iets te realiseren? Etymologisch komt realiseren voort uit het Latijnse realis wat waar of werkelijk betekent. De essentie van dit woord zit dus in het real. En real is het Engelse woord voor echt. Iets realiseren is dus iets verwerkelijken, tot de werkelijkheid maken, iets waarmaken, iets tot echtheid brengen.

En het zelf in zelfrealisatie? Wat wordt met zelf bedoeld?
Nou, dit is in wezen een-voudig, omdat het Zelf (met hoofdletter) is wat we in wezen zijn. Ons Zelf is onze diepste zijns-essentie: ikZelf of mijZelf. En onze essentie is non-duaal en dus vanzelfsprekend één-voudig.
Toch zijn we er zo natuurlijk nog niet, want we zeggen juist ‘ik’ tegen van alles en nog wat, niet alleen tegen mij- of ikZelf. We zeggen ‘ik’ tegen vele ikjes waarvan we aannemen dat we die zijn. Hier ligt dan ook het werk: het oplossen van al onze ikjes door ze waar te nemen en niet langer te geloven dat ze waar zouden zijn.

Zelfrealisatie is: onze diepste essentie waarmaken.
Maar ja, zul je vragen, waarom zouden we iets moeten waarmaken dat in essentie reeds waar ís? Helemaal gelijk in, want dit Zelf hoeft als zodanig niet te worden waargemaakt, maar in ons te worden blootgelegd door alles wat niét waar is en het in ons afdekt, eraf te wikkelen. Het moet in ons worden geopenbaard door ont-wikkeling, het afwikkelen van onwaarheid. Door het afleggen van wat níét waar is in ons, openbaart mij- ikZelf zich aan ons. Het openbaart zich in onze beleving en ervaring, wat ons gelijk doet beseffen dat we het niet hoeven zoeken. Het is er al, én onmiddellijk te ervaren als we wérkelijk waarnemen. Werkelijk waarnemen is het waarnemen vanuit onze essentie, vanuit zelfherinnering, en niet vanuit die vele ikjes, die in leven worden gehouden door onze vele identificaties in onbewustheid.

WWW

Zelfrealisatie is in essentie: ons realiseren dat we niet kunnen zijn wat we kunnen waarnemen. Het is het achterlaten of afleggen van identificaties door ze waar te nemen en te ervaren dat we dit niet zijn. Dit is onmiddellijk te realiseren in zelfherinnering, omdat in zelfherinnering onbewuste identificatie onmogelijk is! En de verstokte identificaties die in zelfherinnering worden waargenomen, krijgen weinig voeding meer en lossen uiteindelijk op, zeker als de hierachter liggende oorzaken worden herkend en geherwaardeerd.

Maar is onze zelfrealisatie permanent? Nee, nog niet en voorlopig niet. En misschien wordt het dat wel nooit. We hebben in werkelijk waarnemen korte momenten van zelfrealisatie en dan zijn we werkelijk even innerlijk vrij! We zijn echter niet in staat deze zelfrealisatie te continueren door de neigingen, behoeftes en conditioneringen die diep liggen verankerd in onze persoonlijkheid (en individuele essentie). We worden in die zin een soort knipperlicht van waarheid. We zullen blijven knipperen (aan-uit-aan-uit, wakker-slaap-wakker-slaap) totdat we alle geconditioneerde identificaties hebben achtergelaten en ons innerlijke licht permanent en volop schijnt op alle verschijningen: in én buiten ons.

Straalt dit innerlijke licht in ons permanent, dan zouden we dat best wel verlichting kunnen noemen. Verlichting voortkomend uit permanent praktiserende (weg- en zoektochtloze!) Zelfrealisatie. We werden lichter, want we ontdeden ons van een hoop mentale en emotionele ballast. We zijn lichter omdat ons innerlijke licht niet langer wordt afgedekt, waardoor ook onze omgeving ons als lichter zal ervaren.
Goed beseffen wat we níét zijn, is waar onze praktijk mee begint. Het vanzelfsprekende gevolg is naar waarheid léven: Waarmaken wat we Werkelijk Weten.

Is dit een bereiken? Nee.
Is dit een weg? Nee.
Is dit een zoeken? Nee.
Is dit een onsZelf waar-maken? Ja.
Door in de praktijk in waarheid te leven en ons niet langer te identificeren met alles wat we níét zijn? Ja!

© Michiel Koperdraat