Filosofie in de klas

Zelfkennis.nu biedt interactieve praktische filosofielessen, voornamelijk voor het middelbaar en voortgezet onderwijs. Ze passen binnen het aanbod ‘levensbeschouwelijk onderwijs’ en ‘maatschappelijke en persoonlijke vorming’.

Het is belangrijk dat uitgangspunten die werkelijke zelfkennis stimuleren en die autonomie en innerlijke bevrijding bevorderen al op zo jong mogelijke leeftijd worden aangeboden. Zeker in deze tijd waarin jongeren zeer in beslag worden genomen door allerlei aandacht-binders als sociale media, smartphonegebruik, trends en games zou onze menselijke geest, en voornamelijk alles wat de werking ervan beperkt, in interactieve lessen aan bod moeten komen. Jongeren hebben ook vaak niches waar ze ‘bij willen horen’, wat kan maken dat een authentieke ontwikkeling van essentiële talenten en behoeften niet (of te laat) op gang komt.

Het is duidelijk dat veel jongeren min of meer verslaafd zijn aan sociale media en apps, en hierdoor niet toekomen aan een ontwikkeling van een innerlijk ‘anker’ die ze tot volwaardige volwassenen zal doen uitgroeien. Veel mogelijkheden en potentie van jongeren, ofwel hun werkelijke talenten die zijn bepaald in hun aangeboren essentie, zouden zo onopgemerkt en onontwikkeld kunnen blijven. Dit is zeer onwenselijk.

Om als jongere werkelijk volwassen en autonoom te kunnen worden, op mentaal, emotioneel en lichamelijk gebied, is het nodig dat er tijdig aandacht wordt besteed aan de ontwikkeling op deze gebieden, zodat ze een helder zelf-reflectief bewustzijn kunnen ontwikkelen vanwaaruit zij hun aandacht helder, alert en dus bewust kunnen richten op al hetgeen voor hen komt te liggen in het leven, op welk gebied en in welke situatie dan ook.

Een helder zelf-reflectief bewustzijn leidt als vanzelf tot zelfkennis. Zelfkennis vormt de bodem van een een leven vol vervulling, zelfexpressie en bloei. Dit mogen we jonge mensen niet onthouden! Dus is het onderwijs de aangewezen plek waarin dit zal moeten worden aangeboden.

Vraag gerust om meer informatie!

filosofie in de klas


Gesprek met Luc, de conciërge
.

Hé Jason, je bent weer eens laat jongen, je zult toch wat eerder van huis moeten gaan als je zo’n end naar school moet fietsen.
Ja, ik weet het, maar ik had een soort van bijna-ongeluk onderweg. Ik schrok me kapot.
Oh ja? Wat dan?
Nou, ik reed bijna een hond plat. Die was opeens voor m’n fiets. Ik moest zo hard remmen dat ik met m’n buik op het stuur terecht kwam en m’n achterwiel helemaal zijwaarts naar voren knalde. Eigenlijk doet alleen mijn voor-rem het namelijk.
Zag je die hond niet aankomen dan?
Nee, ik was met er m’n gedachten niet bij. Ik wist niet eens in welke straat ik was op dat moment.
Waar was je dan met je gedachten?
Doet dat ertoe, Luc?
Nee. Waarschijnlijk niet, maar dan zul je na die bijna-klapper je weg toch wel wat wakkerder hebben vervolgd, neem ik aan? Een beetje alerter, bedoel ik.
Nou…  ik moest de hele tijd aan die hond denken en dat ik ‘m bijna had platgereden, en dat ik daarvan behoorlijk in de war was. Ik zag het moment dat ik remde steeds weer voor me, zo helder en scherp, ik zag, hoorde en voelde alles opeens zo duidelijk op dat moment. Niet alleen de hond, maar ook mijzelf, mijn lijf, de omgeving. Alles! Ook zag ik hoe de hond niet wegrende, maar mij diep leek aan te kijken. En toen heel bedaard doorliep. Eigenlijk een heel bijzonder moment.
Dus daarna, toen je weer fietste, zat je wéér in je hoofd, net als voor het rem-incident, maar dus nu met wat er was gebeurd?
Ja, eigenlijk wel, ik heb van mijn fietstocht daarna ook maar weinig meegekregen. Tot ik jou nu tegenkom.
En daarvóór dan? Waar dacht je toen aan? Toen was je ook niet echt wakker, nietwaar? Je zag geen hond, hahaha!
Nogmaals… wat doet dat er nou toe, Luc?
Vertel het me nou maar gewoon, Jason!
Nou ja, hou het dan wel verder voor je, ja? Anders weet dadelijk de hele school het.
Ik moest steeds aan Luna denken.
Aha, die mooie Luna! Nu begrijp ik meer! En wat dacht je dan, toen je aan haar dacht?
Nou ja… denken… ik zag haar eigenlijk alleen steeds voor me, dat lange donkere krullende haar… haar stem… en ze loopt bijna alsof ze danst, zo licht. Je kunt het eigenlijk geen denken noemen. Het is meer een soort van vóór me zien en voelen. Het is vrij heftig aanwezig. Het nam me echt in beslag.
Nou, daar kan ik inkomen, dat heb ik vroeger ook wel meegemaakt. Maar je kunt met dat mooie beeld van Luna voor ogen dus wel een hondje op je geweten krijgen… Die wordt dan de dupe van jouw verliefdheid…
Nou! Ik ben écht niet verliefd hoor!
Oh…? Is dat zo? Dus je denkt zómaar aan haar?
Nou ja… dat nou ook weer niet…
Lijkt me zinnig om eens goed te onderzoeken, Jason, wat je nu allemaal in dat halfuurtje hebt meegemaakt. Wat je hebt ervaren in jouw hoofd en in jouw hart, en wat jou nou eigenlijk is overkomen in die korte tijd. Volgens mij was je behoorlijk in slaap op jouw fiets. En die hond was jouw wekker. Wat denk jij?
Dat zou wel eens zo kunnen zijn inderdaad. Kunnen we hier dan nog eens over doorpraten, Luc? Ik ken namelijk geen mensen waarmee ik over zoiets zou kunnen praten…
Natuurlijk jongen! Graag! Kom maar langs. Ik zit hier toch meestal in mijn kantoortje, en ik vind het ook leuk om over dingen te praten die met mijzelf, met m’n innerlijk bedoel ik, te maken hebben.
Nu maar snel naar je les! Maar eh… wel wákker hè? Anders donder je zo de trap af.


Jason
betekenis: hij die zal gezond maken
Luc komt van Lucius, licht
Luna betekenis: godin van de maan

© Michiel Koperdraat