Maria Magdalena’s Missie

Dag Maria Magdalena, Apostola Apostolorum! Ik ben zeer vereerd dat ik u mag spreken.

Nou, graag gedaan, en noem me maar gewoon Maria. Het is alweer een tijd geleden dat men mij interviewde. Of beter, ik kan me niet herinneren ooit te zijn geïnterviewd.

Tjonge, dat is vreemd… maar goed, het was in uw tijd niet gebruikelijk om interviews te geven en podcasts bestonden toen al helemaal niet.

Klopt, en men was in mijn tijd ook niet erg geïnteresseerd in wat ik te vertellen had. Ik was als apostel namelijk vróuw… en daar had men in die tijd niet veel mee op als het ging om hogere zaken. Mijn evangelie werd dan ook pas heel laat in Egypte gevonden, in 1896. Het was een vanuit het Grieks naar het Koptisch vertaalde versie… Wie het heeft geschreven? Geen idee, want in mijn tijd deden wij de overlevering van kennis puur mondeling. Na deze vondst heeft nog lang geduurd voor het werd gepubliceerd, pas in 1955…

Zo! Pas een jaar voor mijn geboorte… waarom dát dan? Het lijkt er op dat uw persoon niet heel erg serieus werd genomen.

Ach ja, ik richtte me op gnostische innerlijke bevrijding, esoterisch dus, waarin mystieke ervaringen van groot belang zijn, en niet op een kerkelijke orthodoxie… dus men haakte al gauw af omdat innerlijk werk veel van een mens vraagt.

Maar toch is men u, Maria Magdalena, de Apostola Apostolorum gaan noemen, dat betekent toch “Apostel van de Apostelen”?

Ja, ik ben afkomstig van het dorpje Magdala aan het meer van Galilea. Mooi plekje! Vandaar die toevoeging Magdalena. En ja, ik was als eerste getuige van de verrijzenis van Jezus. Ik kwam vroeg in de ochtend bij het graf en zag dat de steen was weggerold. Ik dacht dat men Jezus uit het graf had weggenomen… daar schrok ik enorm van! Maar even later zag ik opeens Jezus, maar herkende Hem niet. Pas toen Hij mijn naam uitsprak, overviel mij een enorme opluchting! Het bleek Jezus te zijn! Hij zei me expliciet de anderen in te inlichten: “Ga naar je broeders en zeg hun dat ik ben opgestaan…”
Maar begrijp hier alsjeblieft de betekenis van: ik ontwaakte opnieuw in bewustzijn na de klap van de rouw die ik kreeg – ik was volkomen van de kaart – en kreeg de opdracht de waarheid te delen, over deze ‘opstanding’. Dit was niet zomaar een gebeurtenis, maar een grote spirituele doorbraak waar ik mijn mede-apostelen dus over moest gaan vertellen.

Aha, helder. Er is in deze tijd echter veel onduidelijk over u. Als ik mensen vraag wat zij over u weten, kunnen ze me me niet veel vertellen, zelfs als ze bijbels zijn opgevoed. Dan hoor ik steeds weer iets over een vrouw die het niet zo nauw nam met seksualiteit…

Nou, ik werd in mijn tijd een behoorlijk invloedrijke leidster. In gnostische teksten – zoals die in het Evangelie dat men over mij optekende, ergens in de eerste eeuw. Ik word hierin zelfs beschreven als de leerling die Jezus het beste begreep. Maar dat is inderdaad lange tijd ontkend. Zeker toen in de zesde eeuw na Christus ene paus Gregorius de Grote mij samenvoegde met andere vrouwen uit mijn tijd. Zo was daar Maria van Bethanië, zus van Martha en Lazarus, die verkikkerd was op Jezus en uren naar hem kon luisteren en Hem zalfde. Daarnaast was er die zondares die Jezus’ voeten zalfde vlak voor zijn arrestatie en die eigenlijk anoniem bleef, want haar naam wordt nergens genoemd. Vooral deze vrouw werd met mijn persoon verenigd. Zo werden dus drie vrouwen tot één persoon gemaakt. Wel zo makkelijk. Mijn icoon laat dan ook meestal zien dat ik een zalfpotje vasthoudt. Maar ikzelf zalfde Jezus dus niet bij leven…

Maar dan is dat icoon van u dus ook een beetje ‘vals’…

Mijn icoon laat vaak dat zalfpotje zien. Ik wilde Hem wel gaan zalven, in zijn graf, maar ontdekte toen dat Hij was opgestaan. Omdat ik dit wilde doen, vind ik het geen probleem dat mijn icoon dat uitbeeldt. Voor mij is dit potje dan het symbool van mijn trouw. Ik kwam met deze balsem om Zijn lichaam de laatste eer te bewijzen, mijn laatste daad van liefde die ik nog voor Hem kon doen. Maar ik heb die zalf nooit hoeven gebruiken! De dood was overwonnen! Dus dit zalfpotje is nu een ‘leeg’ symbool. Het herinnert aan dat mijn zorg niet meer nodig was voor een ‘dode’, omdat ik de eerste getuige werd van de Lévende. Een teken van mijn aanwezigheid op het belangrijkste moment uit de geschiedenis.

Oké, dat kan ik begrijpen… maar toch… dat zalfpotje staat eigenlijk ook voor die verkéérde kijk op uw persoon.

Klopt. In de orthodoxe traditie word ik dan ook afgebeeld met een rood ei. Dit vertelt een heel ander verhaal, namelijk dat van mijn confrontatie met de machthebbers van mijn tijd. Ik reisde na de Jezus’ opstanding naar Rome om keizer Tiberius te confronteren met het onrecht dat Hem door Pilatus was aangedaan. Een grof politiek schandaal. Ik overhandigde de keizer een eenvoudig wit ei, het symbool voor nieuw leven en verklaarde “Christus is opgestaan!”. Maar Tiberius lachte me uit en zei “Een mens kan net zo min uit de dood opstaan als dat dit ei in jouw hand rood kan worden”. Nou… op dat moment kleurde het ei in mijn hand dieprood! Daar stond hij wel even van te kijken, haha! Dus dit symbool is veel krachtiger en toont mij als een vrouw die niet bang was om voor de machtigste man ter wereld te verschijnen om waarheid te verkondigen. In de Griekse en Russische orthodoxie is het roodverven van eieren met Pasen dan ook nog steeds een directe verwijzing naar mijn moedige daad. Heel leuk hoor! Voel me vereerd. Dit is dan ook het ware paasei: het symbool van overwinning op de dood en van mijn stem die niet kon worden gesmoord.

Wow! Dat verklaard opeens heel veel. Ik had het beschilderen van die paaseieren al nooit begrepen. Deden wij thuis ook, maar dan met allerlei leuke kleurtjes. Wat moeten die eieren in het Feest van het Licht, vroeg ik me al als jongen af… Ja, oké… als symbool van de lente en nieuw leven, maar dat is toch wat anders dan wat u hier vertelt.

Maar eh… ik kom nog even terug op die samenvoeging van die drie vrouwen, waaronder u… dat had toch nooit mogen gebeuren! Een paus die de historie vervalst!

Geschiedvervalsing inderdaad. Hierdoor ontstond het beeld van mij als boetvaardige lichtekooi. Dat bleef in jullie Rooms-Katholieke Kerk tot 1969 officieel bestaan. Deze ‘transformatie’ van mijn persoon, van directe getuige van wijsheid tot een symbool van boetedoening, is een van de meest fascinerende missers in de religieuze geschiedenis. Uiteindelijk werd mijn rol als evangelist wel hersteld zodat het stigma van ‘zondares’ van mij afviel. Maar ja, dus pas na ééuwen misinformatie die de mannelijke kerkleiders kennelijk goed uitkwam. Die framing bestaat echter nog steeds in bepaalde kringen en is niet weg te krijgen.

Dat lijkt me vreselijk voor u…

Ach, daar ben ik wel overheen hoor, haha. Mijn rehabilitatie heeft kerkelijk eigenlijk niet eens veel om het lijf. Die wordt pas werkelijk begrepen als men vrouwen niet alleen ziet voor ‘baring’, maar ook als dragers en verkondigers van ‘openbaring’. Op dit gebied valt nog steeds veel te winnen.

Nou, die missie van u… daarin ben ik toch vooral geïnteresseerd. Ook wel in hoe er historisch met u is omgegaan hoor, maar wat u toen openbaarde, dáárover is veel te weinig bekend. Uw kennis en ervaring lijken nog steeds ernstig onder te doen voor wat de canonieke evangelisten te melden hadden.

Zeker, daar heb je gelijk in. Jezus’ volgelingen, en ook deze evangelisten, waren dan ook lang niet allemaal blij met mijn persoon. In mijn tijd moest je als vrouw heel sterk staan om je te kunnen handhaven. Vrouwen deden er niet toe en dat is nog zacht uitgedrukt.

Oh??? Leg eens uit.

Nou, een invloedrijke Franse schrijver in de vorige eeuw deed eens deze uitspraak: “Wat zo irriterend is aan vrouwen is hun aanspraak op verstand”… Voel je ‘m…? Dat had dus een uitspraak uit mijn tijd kunnen zijn! Er werd echt neergekeken op vrouwen met spiritueel inzicht die goed uit hun woorden konden komen.

Maar kennelijk is men toch naar u gaan luisteren, als Apostola Apostolorum…

Mm-hm… uiteindelijk wel. Na Jezus’ kruisiging waren de mannelijke volgelingen zeer angstig. Boos ook. Ze vergaten feitelijk in één klap wat Jezus hen had geleerd. Ze vielen terug in de slaap van onwetendheid. Ik heb hen toen moeten troosten… geruststellen… tot de orde roepen… en om tot hen door te dringen heb ik toen een groot geheim met hen gedeeld: een visioen dat Jezus alleen aan mij had geopenbaard en dat de Uiteindelijke Werkelijkheid van Alles verklaarde. Zeg… jij hebt toch Arjuna geïnterviewd?

Inderdaad.

Wel, Arjuna kreeg van Krishna ook zo’n enorm visioen geopenbaard en dat was al twee eeuwen vóór mijn bestaan. Arjuna had daar grote moeite mee, dat weet je… als man… als strijder. Maar goed, van dat verhaal waren wij toen niet op de hoogte natuurlijk. Dat was vér voor onze tijd, ergens duizend tot drieduizend jaar voor Jezus’ geboorte… daarover zijn de meningen verdeeld. Met het visioen van Jezus dat ik hen vertelde hadden de mannen die Jezus volgden echter grote moeite.

Wat was dat dan voor visioen en waarom hadden ze daar moeite mee?

Dat visioen liet zien hoe we uit onze gevangenis zouden kunnen ontsnappen, uit onze klein-menselijkheid, uit alle illusies die angst en verlies in stand houden. Ik vertelde over de weg die de ziel aflegt langs zeven ‘machten’ om bevrijding te vinden uit de materie, uit de wereld van dualiteit, uit de wereld van tegenstellingen. Dat zijn machten als angst, begeerte en onwetendheid. Mijn visioen liet zien hóe onze ziel langs die ‘machten van de duisternis’ zou kunnen reizen. Een soort spirituele navigatie om innerlijke blokkades te overwinnen, voor de hereniging van de menselijke ziel met het goddelijke. Dit is een proces dat vaak symbolisch wordt aangeduid als het Mystieke Huwelijk.

Dat zal voor hen dan toch juist heel troostend zijn geweest?

Nou nee, dat werd zo niet opgevat… Er ontstond zelfs een felle discussie, voornamelijk aangejaagd door Petrus. Hij vroeg zich zelfs hardop af waarom Jezus deze geheimen aan een vróuw zou hebben verteld en niet aan een van hen, de mannen. Een duidelijke illustratie van hoe hij eigenlijk over vrouwen dacht die naast Jezus stonden. Het werd overduidelijk een soort botsing tussen twee vormen van autoriteit: tussen die van de kennis van theorieën en van innerlijke geleefde kennis. Petrus wilde zelfs dat ik weg zou gaan, zo opgewonden werd hij… Ik bleef natuurlijk gewoon.

Wow, daar schrik ik toch wel van… Je zou die nijd niet van Jezus’ volgelingen verwachten, na alle scholing die ze van hem hadden ontvangen.

Tja, uiteindelijk kreeg ik het gelukkig wel voor elkaar om diepe zingevende gesprekken met ze te voeren. Fillipus noemde mij in zijn evangelie dan ook de metgezellin van Jezus, want hij wist dat Jezus mij meer liefhad dan welke apostel dan ook.

Spreek ik hier dan nu met de geliefde van Jezus???

Nou, ik wil niet dikdoen, maar hij kuste mij vaak op de mond… ja-ja! Máár… dan moet je óók weten dat in de oude geschriften iemand op de mond kussen symbool staat voor directe overdracht van wijsheid, eerder dan dat kussen romantisch waren bedoeld… In de mystiek wordt de verbinding tussen Jezus en mij dan ook gezien als het symbool voor de Hieros Gamos: het heilige huwelijk tussen het mannelijke en het vrouwelijke in onszelf die deze dualiteit oplost. Dit is niet hetzelfde als het Mystieke Huwelijk dat ik eerder noemde. Het heilige huwelijk, de Hieros Gamos, is een noodzakelijke voorwaarde om tot het uiteindelijke Mystieke Huwelijk te komen. Een fase dus.
Maar goed… Jezus was natuurlijk ook mán en ik een best mooie vrouw, dus kunnen we geen enkele reden voor zijn innigheid naar mij toe uitsluiten, haha! We waren zeer op elkaar gesteld en hoe ver dat ging hou ik toch liever voor me als je het niet erg vindt.

Dat begrijp ik. Niet teveel uit de school klappen!

Jezus prees mij herhaaldelijk omdat mijn hart “meer dan alle anderen gericht was op het koninkrijk der hemelen”, zelfrealisatie dus, en zag mij als een menselijke belichaming van Sophia, die staat voor goddelijke Wijsheid. Toen de kerk in de vierde eeuw een instituut begon te worden, was er geen plek meer voor Sophia. Haar rol als personificatie van de hoogste vorm van kennis en inzicht was te abstract voor kerkleiders en gaf te veel macht aan de individuele, mystieke ervaring. De kerk ging haar invloed op drie slimme manieren vervangen.

Oh?  Hoe heeft men dat voor elkaar gekregen? Hoe kon men de heilige Sophia doen vergeten? Want in mijn opvoeding werd er over haar niet gesproken, niet in de kerk en niet door mijn ouders die katholiek waren.

Dat zeg ik… doordat religie in de 4e eeuw tot een kerkelijk institúút werd gemaakt. Hierdoor werd er een lijn ingezet waardoor er – zoals jij dit op jouw website noemt – een enorme collectieve identificatie kon worden gerealiseerd waar mensen feitelijk steeds meer onder gebukt gingen. Al die vervolgingen van anders-gelovenden… verschrikkelijk. Dat had niks met religie te maken. Daar kon uiteindelijk zelfs een puissant rijke moloch als het Vaticaan uit voortkomen. De Drie-eenheid  – Vader, Zoon en Heilige Geest – werd vastgelegd. Maar wij hadden in onze vroege christelijke gemeenschappen een veel menselijker uitgangspunt: de Heilige Familie. Hierin was de goddelijke wereld een weerspiegeling van de aardse familie: Vader, Moeder en Kind. De Vader – het niet kenbare Absolute oftewel de onzichtbare God. De Moeder – Sophia en Rucha, als de Heilige Geest van vrouwelijke/moederlijke scheppende kracht en wijsheid en als actieve partner van de Vader. En de Zoon – de Logos, het Woord, en dus ook Jezus: het nageslacht dat de brug slaat tussen de goddelijke wereld en de mensheid.

U noemt nu in één adem met Sophia een term die ik niet ken… Rucha…

In de vroegste Syrische christelijke tradities was de Geest vrouwelijk, Rucha genaamd. De eigenschappen van Rucha – Geest, en Sophia – Wijsheid, werden toen voortdurend door elkaar gebruikt. Beiden werden gezien als de vrouwelijke aanwezigheid van God op aarde. In het apocriefe evangelie van de Hebreeën noemt Jezus de Heilige Geest zelfs letterlijk “Mijn Moeder”. In de Griekse tijd werd de Geest onzijdig gemaakt – Pneuma – en in het Latijns zelfs mannelijk – Spiritus. De actieve, wijsheid-brengende rol van Sophia verdween zo uit de Drie-eenheid en deze verloor daarmee haar vrouwelijke essentie.
De vrouwelijke kant van God werd effectief gewist, zou je kunnen zeggen. Door de moederfiguur te wissen, konden kerkvaders beweren dat alleen mannen het beeld van God konden weerspiegelen. Maar ik werd door Jezus gezien als degene die de Rucha, de Geest, in zich had opgenomen en kreeg volgens Hem hierdoor de aardse stem van de hemelse Sophia.

Wow… wat een historie… Gelukkig denkt men in deze tijd toch ook wel heel anders over uw persoon dan in al die kerkelijke eeuwen… realistischer… maar ook meer van ‘vlees en bloed’.

Klopt. In het spirituele wereldje van nu is er echt meer waardering voor mijn persoon, vooral omdat ik vrouw ben en ware spirituele wijsheid verkondigde. Ook ziet men Sophia tegenwoordig weer als innerlijke gids. Waar de Vader staat voor de wet, waarheid en verstand, staat Sophia voor intuïtie en mystieke wijsheid. Het herkennen van Sophia betekent dat je inziet dat God niet ‘daarboven op een troon’ zit, maar als een vrouwelijke vonk in je eigen hart aanwezig is. Dit bepaalt in jou dan ook de overgang van geloven naar weten, van exoterie naar esoterie.
Maar goed… over wat ik wérkelijk te vertellen had, en nóg heb, is men in de huidige spirituele wereld toch merendeels onwetend. Ik ben een aantrekkelijk symbool geworden, waarbij men zich meestal niet verdiept in wat mijn missie was.

Wat is dan het belangrijkste om nu te bespreken? Welke boodschap van u zouden we als eerste moeten gaan begrijpen? Gaat dat over ‘machten van de duisternis’ die u eerder noemde?

Precies! Je kunt ze ook de ‘Zeven Sluiers van Onwetendheid’ noemen, vroeger de zeven destructieve machten of krachten genoemd… ze werden ook als hoofdzonden gezien, die we als ziel, als mens op aarde dienen te overwinnen. We kunnen die sluiers nu bespreken als je wilt.

Graag!

Ik deelde ze als deze machten in: Duisternis, Begeerte, Onwetendheid, Jaloezie van de dood, Heerschappij van het vlees, Dwaze wijsheid en Toornige wijsheid.

Tjonge… dat is me nogal een lijst! Kunt u ze voor me duiden, zodat we een idee krijgen van wat het voor onze ontwikkeling betekent?

Zeker! Wat oorspronkelijk ‘de zeven machten die de ziel gevangen houden’ wordt genoemd, is geen officieel lijstje hoor. Mijn woorden werden toen op schrift slechts fragmentarisch weergegeven. Het is ook belangrijk deze machten niet al te letterlijk te nemen. Het zijn geen externe invloeden, maar innerlijke mechanismen van de menselijke geest… van iédere menselijke geest. Iedereen kent ze door angst, verlangens, het vasthouden aan identiteit, de drang tot controle, zelfrechtvaardiging en het geloof dat theoretische kennis genoeg is of dat wijsheid kan worden bezeten. In wezen zijn het sluiers van onwetendheid: manieren waarop bewustzijn zichzelf afdekt en verstrikt raakt in afgescheidenheid.

Nou, ik ben benieuwd, wat is de eerste?

Als eerste is daar de sluier van Duisternis, de bron van alle onbewustheid en misleiding. Het is de staat van de ziel voordat ze ontwaakt en veroorzaakt alle gevoelens en ideeën van afgescheidenheid. Een soort geestelijke blindheid… een onwetendheid van het absolute licht. De ziel weet niet wie ze is, waar ze vandaan komt of dat er überhaupt een goddelijke afkomst in haar zit. Die duisternis houdt haar hierin vast.

Hoe komt zo’n ziel daar dan uit? Want ik wil van u ook graag weten of er oplossingen bestaan voor die ‘machten die de ziel gevangen houden’. Er wordt best vaak door jan en alleman gesproken over wat ons mankeert, maar veel minder over wat ons dan te doen staat om ervan verlost te raken.

Dat begrijp ik en ik zal dat doen! Een mens zal als eerste bij elk gevoel van onvrede of ellende in zichzelf moeten gaan onderzoeken wat hier de oorzaak van is. Dat heet ‘je bekeren’… men zal dus naar bínnen moeten keren. Zelfreflectief moeten worden. In die duisternis wordt men namelijk als eerste gedreven door impulsen van de tweede macht, die van Begeerte en Verlangen: ongebreidelde hunkering naar aardse zaken. Dit gaat verder dan alleen seksuele begeerte. Het is de onverzadigbare honger naar alles wat tijdelijk is, zoals bezit, aandacht en macht. De ziel in duisternis kijkt naar buiten om geluk te vinden. Maar omdat materiële zaken nooit blijvend bevredigen, blijft de ziel vastzitten in een vicieuze cirkel van ‘willen hebben’ in plaats van in een staat te komen van ’willen Zijn’. De oplossing is onthouding van ‘willen en hebben’.

Gaat het hier dan om onthouding in de ruimste zin van het woord?

In zekere zin… Maar het begint vooral met het inzien dat aards bezit een mens nooit waarlijk geluk zal brengen. En dat het vergaren van steeds meer jou steeds minder brengt en je van je pad afhoudt.
De sluier van Onwetendheid is dan ook de derde macht die deze eerste twee rechtvaardigt. In de gnostiek wordt deze onwetendheid – agnosía – de grootste dwaling genoemd, zeker als deze moedwillig is. Het gaat hier over het gebrek aan zelfkennis en spiritueel inzicht. Onwetendheid is een keuze! Zeker in deze tijd met zoveel middelen om kennis en waarheid te ontdekken. Deze macht zorgt ervoor dat de ziel de illusies van de wereld voor de werkelijkheid blijft aanzien en haar wijsmaakt dat materiële en juridische wetten de enige wetten zijn die er toe doen. De ziel ‘vergat’ dus haar hemelse afkomst. Ik vind dat oermoeder Eva dit heel goed uitlegt in het interview dat je met haar had!

Ja… nu je dit zo zegt, begrijp ik het helemaal. Daar had ze het uitgebreid over, vanuit haar eigen ervaringen! Ze vertelde ook hoe ze dit in haarzelf wist op te lossen.

Dus zul je moeten zoeken naar welke hémelse wetten er toe doen! En dat zijn er nogal wat. Daarin komt ook de sluier van de Illusie van de Dood om de hoek kijken: de angst voor de dood, de angst om te verdwijnen als een afgescheiden entiteit. Dat is de vierde macht, die afscheiding en verdeeldheid veroorzaakt als obstakel op de reis van onze ziel naar de hemel. Daar had Eva het ook over, weet je nog? Het gevoel van ‘kleinheid’ en ‘onvolkomenheid’ dat haar overviel? 

Jazeker, dat weet ik nog, maar ik ken toch vrijwel niemand die níét bang is voor de dood. Dat is zó’n algemeen gegeven… zo algemeen aanvaard ook… Wordt er iemand terminaal ziek, dan slaat de paniek gelijk toe en gaat men van alles proberen om de dood te ontlopen. Een beetje geleefd wordt er dan niet meer…

Klopt. Dat is eigenlijk hun ware ziekte… Dat wordt dan ook veroorzaakt door de sluier van het Vlees, de vijfde macht, de volledige identificatie met het fysieke lichaam en de materiële wereld. Je kunt ook zeggen de slavernij aan lichamelijkheid. Het is de overtuiging dat we alleen ons lichaam zijn. De ziel zit erin ‘gevangen’ omdat ze denkt dat de vijf zintuigen de enige bron van waarheidsvinding zijn. Deze macht regeert met het bevredigen van alle lichamelijke behoeften zoals honger, comfort, er goed uitzien, seks, veilig zijn… kortom genietingen van welke aard dan ook, zonder oog te hebben voor hun geestelijke oorsprong. Die ligt namelijk in de enige ware behoefte: die om jezelf als ziel te realiseren… Wáár te maken dus. Het tijdelijke versus het eeuwige: zolang de ziel gelooft dat zij bij dit vergankelijke materiële ‘koninkrijk’ hoort, kan zij niet opstijgen naar het eeuwige licht, wat Jezus het koninkrijk der hemelen noemde. Wanneer het de ziel lukt deze macht te passeren, herkent ze dat het lichaam slechts een tijdelijk voertuig is en geen permanente gevangenis en weet:“In Wezen ben ik niet gebonden aan de wetten van de materie.” Dan laat ze zich niet langer leiden door wat het lichaam dicteert.

Klinkt ideaal… Maar toch ook theoretisch… want het lichaam vraagt van nature heel veel, al is het maar om te kunnen blijven bestaan.

Zeker! Omdat het lichaam in elk leven de ’tempel’ van onze ziel is, is het belangrijk om daar goed voor te zorgen, met fysieke en subtiele voeding én door het geen geweld aan te doen, op welke manier dan ook. Dat vraagt om gezond verstand en een zuiver onderscheidingsvermogen. Het vraagt om eerbied voor het lichaam, niet om overdadige lichaamsverering of lichamelijke roofbouw.
Maar ja, daar is dan ook de sluier van Dwaasheid van het Verstand, de zesde macht die zal moeten worden gepasseerd. Dat is de ratio die denkt alles te weten, maar elke spirituele essentie mist. Denk hierbij vooral aan de huidige wetenschap die soms zelfs ‘compleet van god los’ te noemen is… Elke analyse of logica is dwaas als het de werkelijke goddelijke bron van het bestaan negeert. De ziel is verleid om alles vanuit het rationele brein te categoriseren en begrijpen, in plaats van dat zij mede uitgaat van innerlijke intuïtie en ervaring. Het dwaze verstand is een echte etiketten-plakker en sluit alles uit wat er niet in past!

De mensen die durven uit te gaan van intuïtie en innerlijke ervaringen worden nu vaak voor gek versleten… voor zweverig of onrealistisch. Die worden zelfs gecanceld en uit hun ambt gezet als ze proberen helderheid te verschaffen over hoe bepaalde takken van wetenschap uit bocht vliegen door die goddeloosheid… Dan wordt het moeilijk om nog waarheid te delen.

Ja, dat is altijd het geval geweest. Het ‘lagere’ bestrijd het ‘hogere’ omdat het daarvan niets begrijpt. Precies dit werd ook Jezus fataal… En dit komt dan ook door de laatste macht, de zevende sluier: Toornige Wijsheid, de wrede, dogmatische kennis die alle liefde en hogere nuance verstikt. Deze zevende is de laatste barrière voordat de ziel de eeuwige rust en Stilte bereikt. Toorn en drift zijn de hardste vormen die de ongeschoolde ziel ondergaat. Het is de macht die onze ziel probeertvast te houden door haar te vergiftigen met woede, oordeel en agressie. Om anderen te veroordelen, te domineren of buiten te sluiten. Het is de overtuiging dat het ‘eigen gelijk’ iemand het recht geeft om destructief te zijn. We zien dit tegenwoordig overal om ons heen. Snoeiharde dogmatiek, in religie en wetenschap.

Ik zie destructie en oorlogen inderdaad overal… voornamelijk aangejaagd door zogenaamd ‘religieuze’ leiders. Als je ziet hoe agressief die nu tekeer gaan en hele volken decimeren…
Maar, ik merk ook veel woede in mijzelf op, juist door dat mega-onrecht dat nu overal plaatsvindt.

Omdat dit de laatste poort is, is de weerstand hier het grootst. Het vangt onze ziel in negativiteit. Het is begrijpelijk dat je die negativiteit voelt en je zult dit dus vanuit rechtsgevoel gaan rechtvaardigen. Maar toch zul je het moeten gaan ‘passeren’, ondanks de weerstand van het voelen van jouw ‘gelijk’… ondanks het vergoelijken van jouw ‘hard ertegenin gaan’. Dat is niet eenvoudig, dat begrijp ik best…
Ik had maar één manier om te reageren op deze toornigheid: ik ging niét in discussie en werd niét boos, ook al voelde ik het in mij opkomen. Daar is veel discipline voor nodig en dat kan iedere ziel leren door die negativiteit op te geven en op te dragen aan haar eigen goddelijke essentie. Vele wijze vrouwen en mannen hebben laten zien dat dit mogelijk is. Mijn beroemdste woorden zijn dan ook bewaard gebleven: “Wat mij bond, is gedood; wat mij omringde, is overwonnen; mijn begeerte is ten einde en mijn onwetendheid is gestorven.”

Nou, ik herken zeker een aantal van die ‘machten’. Misschien wel allemaal… Ze maken mij regelmatig onrustig. Soms verward, soms boos… soms ook depressief.

Zolang deze patronen onbewust blijven, bepalen zij hoe je kijkt, denkt en handelt. Maar als je je hier bewust van wordt, ontstaat er gelijk een enorm verschil. Want er komt licht op te vallen… en duisternis kán niet tegen licht. Dus schenk daar volle aandacht aan. Omdat de machten voor iedereen gelden, gaat dit ook collectief op en worden hierdoor sterker. Daaruit ontstaan alle systemen van macht, angst en controle in de wereld. 

Als er iets duidelijk is vandaag de dag, is het dát wel… Onze huidige vredesbeweging is hiervan bijvoorbeeld totaal niet op de hoogte!

Heb je gelijk in. Werkelijk ontwaken betekent niet dat je deze machten gaat bestrijden, maar dat je ze als eerste kunt herkennen als ze in jouzelf optreden. Door herkenning op dat moment verliezen ze al een beetje hun greep. Wat vroeger ‘machten’ werden genoemd zijn nu het best te begrijpen als identificatieprocessen in het menselijke bewustzijn. Die kun je volledig gaan doorzien zodra je ze doorkrijgt. Precies daar ligt de mogelijkheid tot bevrijding.

Tja… het gaan zien als je het werkelijk doorkrijgt… dat is een uitdrukking die inmiddels heel bekend is bij ons in Nederland, haha. Door een populaire persoon die ik ook mocht interviewen.

Is dat zo? Nou… wat je echt moet begrijpen, is dat deze machten niet kunnen verdwijnen door louter inzicht, maar moeten worden getransformeerd door een bijzondere kracht: een kracht die je kunt herkennen in het beeld van de godin Nikè. Dit is niet alleen een Griekse godin uit de oudheid, maar ook een innerlijk principe. Haar wezen is onlosmakelijk verbonden met Athena, godin van de wijsheid van rechtvaardigheid en beschaving… maar óók met Sophia, wat toont dat ware overwinning nooit zonder innerlijke wijsheid kan worden gerealiseerd. Geen overwinning van Nikè zonder Sophia dus!

Overwinning? Dat klinkt toch weer anders dan ‘passeren’ zoals u dat eerder zei. Hoe moet ik dit dan zien, want overwinnen doe je toch door strijd te leveren.

Nikè doet eigenlijk niet overwinnen door strijd. Niet door dingen te doen, maar door dingen te laten. Ik hoop het goed uit te leggen. Nikè overwint doordat mét haar aanwezigheid elke strijd iedere betekenis verliest. Als je je angst doorziet, hoef je die niet te bevechten. Als je je verlangens doorziet, hoef je die niet te onderdrukken. Waar je jezelf doorziet, valt elke drang tot controle weg. Dat is wat ik noem een záchte overwinning. Een triomf binnen de menselijke geest. Je kunt ook zeggen een vrouwelijke overwinning. Het betekent niet langer reageren met strijd vanuit angst, boosheid of verharde overtuigingen, niet meegaan in de reflex van tegenstand, maar helder blijven zién, ook wanneer de wereld om je heen compleet in verwarring is en jou tracht hierin mee te sleuren. Eigenlijk een overwinning door óvergave… dat klinkt als een contradictie maar is dit niet, want ook Jezus’ overwinning op de dood werd pas mogelijk door totale overgave. 

Ik dacht dat Nikè de godin van de Victorie was, juist van oorlogen en strijd…

Nikè wordt inderdaad gezien als de gevleugelde godin van de overwinning na strijd, maar zij is ook die van innerlijke overwinning. De Romeinen namen Nikè echter over en noemden haar ‘Victoria’… ze maakten haar hierdoor oorlogszuchtiger van aard.
Kijk, we maken vaak de fout om bij ‘overwinning’ te denken aan een man op een paard die een vlag in de grond steekt. Maar dat is niet het soort overwinning waar het hier om gaat. Innerlijke overwinningen komen tot stand door overgave, niet door strijd.
Nikè brengt juist krachtige harmonie teweeg om stervelingen naar een succes te leiden… waarin intellect en kracht samensmelten. Niet op een fysiek slagveld, maar op het non-duale veld van de geweldloze ziel. Precies zoals dit Arjuna werd verteld en die dat weer aan jou vertelde in het interview dat je met hem had.

Ja, Arjuna’s strijd was iets heel anders dan legers verslaan. Het betrof innerlijke legers, of zoals u ze noemt: máchten.

Precies! Nikè is die innerlijke ‘drive’ die je nodig hebt om blokkades en beperking rond je eigen ziel op te ruimen. Als het symbool van de overwinning van de zachte vrouwelijke kracht is zij dus precies het tegenovergestelde van die mannelijke krijger die altijd maar weer met wapens en geweld moet winnen.
Nikè is daarom ook de kracht van Vrede die niet afhankelijk is van strijd, want vrede kent geen dualiteit. Wanneer je vanuit die staat leeft, verliezen de oude machten hun voedingsbodem en kun je ze ‘passeren’. Want werkelijk verslaan is moeilijk. Nikè geeft je de vastberadenheid om niet op te geven als je verstrikt raakt in de dwaasheid van je ego of in conditioneringen die je aangeleerd of overgenomen hebt. Zij spoort aan om met alle creativiteit die je in dit leven hebtjouw ziel tot ontwikkeling te brengen en vorm te geven…. of juist te ónt-vormen, zeg maar, op esoterisch gebied. Nikè reikt met zachte hand de lauwerkrans aan iedereen die de moed heeft gehad om innerlijke obstakels te overwinnen, zodat ze de glorie van Stilte en Vrede in zichzelf konden realiseren.

Zo…! Maar Jezus kreeg een kroon van doornentakken in plaats van die mooie lauwerkrans… Lekker dan…

Ja, daaraan kun je zien hoe oliedom de mensheid was die de Waarheid in persona niet begreep en zelfs bespotte. Die doornenkrans kreeg Hij op door mensen van het laagste niveau… van mensen die totaal níét vergeestelijkt zijn. Nu nog steeds hebben heel veel mensen de neiging om hetgeen men niet begrijpt met stekels belachelijk te maken of zelfs te vervolgen. Lees de kranten of de socials maar…  Je ziet het overal op de wereld, in het groot en in het klein.

Zeg dat wel…
Nu nog graag even terug naar waarom u Apostola Apostolorum werd genoemd. Zou u het mij willen duiden?

Natuurlijk. Ik werd Apostel van de apostelen genoemd omdat ik op de derde dag als eerste getuige was van Jezus’ opstanding. Het getal 3 staat voor volledigheid en wordt vaak gebruikt in situaties van voltooiing of transformatie. Ik stond toen bij dat lege graf… en realiseer je dan dat dit graf symbool staat voor elke identiteit die instort. Het verdwijnen van Jezus uit het graf op die derde dag is dan ook de symbolische uitdrukking van het bereiken van zijn volledig verlichte staat, waarin Hij niet langer beperkt was tot een individuele persoonlijkheid, maar opging in de universele essentie van het goddelijke Zelf. Zijn ‘persoon’ was verdwenen! Alleen Zijn kleed lag nog in het graf…
Deze opstanding was niet het herstel van de oude vorm, maar van het ontwaken uit vorm. Eigenlijk wordt iedereen die werkelijk de ego-dood sterft hiervan getuige… getuige van het uiteindelijk totale ‘sterven’ van illusies… en van het ‘opstaan’ in Dat wat nooit afwezig was.

Poe… dat is nogal wat… 

Ga dus maar niet langer op zoek naar heilige verhalen. Word zélf het Veld waarin je het Absolute herkent. Blijf jezelf waarnemen in al je handelingen, terwijl je spreekt, schrijft, strijdt, liefhebt. Niet als controleur, maar als een heldere aanwezigheid. Dan is jouw leven niet langer een moeilijk te realiseren project, maar een doorgang. En wanneer genoeg mensen zo leven, veranderen tevens alle onderdrukkende systemen – niet door strijd, maar omdat hun voedingsbodem verdwijnt.

Nou, heel hartelijk dank voor ons gesprek! Ik heb ontzettend veel geleerd. Uw persoon is werkelijk de moeite waard om heel goed te leren kennen en ik hoop dan ook dat velen van dit gesprek zullen leren! U bent top!

Graag gedaan hoor…
En vergeet niet dat de eerste sluiers zijn ontstaan door ‘vergeten’. Vergeet dus niet meer!