Accepteren, loslaten, ‘laten zijn’, en meer van die dingen

We horen het vaak, we lezen het vaak, en het wordt in het algemeen als zinnig gezien: adviezen als “laat het los”, “accepteer het” of “laat het zijn”. We krijgen ze van leraren, goeroes, filosofen, priesters en therapeuten, maar ook van vrienden en familie. Het advies is duidelijk, we snappen wat er bedoeld wordt, maar hebben we er ook wat aan?

Wat is onze eerste innerlijke reactie als we zo’n advies te horen krijgen?
Is dat er een van “ja, je hebt volkomen gelijk”?
Of eerder een van “wacht ’s even, jij hebt makkelijk praten” of woorden van gelijke strekking. Als we in een situatie een soort verzet voelen, heeft dat een oorzaak. En als we die oorzaak kunnen zien, wordt het ook logisch.

Een gevoel van verzet komt bijvoorbeeld in ons op als we op een of andere manier onrecht ervaren. We voelen dat de situatie om ons heen niet overeenkomt met ons gevoel voor ‘juistheid’. Of we voelen ons niet tot ons recht komen. Dat zouden we dus graag anders zien. We hebben daar echter lang niet altijd de hand in en zullen met die omstandigheid moeten omgaan vanuit een innerlijke vrede.
Vaak is de aanjager van zo’n gevoel een of andere oude conditionering in ons, omdat de situatie iets ‘ouds’ in ons oproept. En dan kunnen we met een soort gevoels-allergie reageren die ons absoluut niet helpt om helder te blijven. Dan is het zaak méér waar te nemen dan alleen de situatie zelf. Dan moeten we in onszélf gaan waarnemen.

Acceptatie

De situatie eerst eens accepteren is dan zeker nuttig. Dat brengt al wat rust. Maar weet dat dit een beslissing is van ons hoofd, vanuit ons Redelijk Centrum. En dat geeft wel even respijt, maar dit beklijft niet, helaas. We zullen de onvrede in onszelf – al accepterend – moeten onderzoeken op de werkelijke oorzaak ervan, wil het blijvend oplossen. En de oorzaak is vaak iets anders dan de aanleiding. De aanleiding roept ‘iets ouds’ op waardoor de werkelijke oorzaak zich in onze buik of hart doet voelen. Een gevoels-steek-onder-water als het ware. Dit gevoel met een stille geest wakker onderzoeken, maakt dat we kunnen waarnemen hoe die oude pijn of identificatie ons aanzet tot verzet en dat eigenlijk telkens doet in vergelijkbare situaties. Ons Onderscheidingsvermogen (Buddhi) is hier zeer goed toe in staat als we dit in stilte gaan Waarnemen. Niet bewegend met lichaam of geest. Er ontstaat als eerste een soort rust en berusting door het alleen al maar te ‘zien’ voor wat het is.

Aanvaarding

Eenmaal de oorzaak (iets ‘ouds’) onder observatie hebbende en dit doorvoelend, komen we tot een volgend stadium: aanvaarding. Dit is een houding vanuit ons hart, vanuit ons Gevoels-Centrum. We zien en voelen dan aan dat het ‘oude’ niet meer actueel is, al wordt het weer door de situatie, of door de houding van een ander hierin, als gevoel opgeroepen.
Aanvaarden is vanuit je hart weten dat er toén misschien iets niet goed voor ons was, maar dat de situatie nú daar op zich niets mee te maken heeft maar dus wel een oud gevoel in ons oproept. En dat zal moeten worden gevoeld waarna we het kunnen opgeven. Aanvaarden is het ‘oude’ opgeven en opdragen.

Na acceptatie (hoofd) en aanvaarding (hart) komt dat zogenaamde loslaten. Maar we zullen zien dat wij dan eigenlijk niets meer hoeven los te laten, maar dat het ‘oude’ (uiteindelijk) simpelweg oplost en dat het ons dus loslaat. Het lost op in voelende waarneming en brengt ons verder naar innerlijke vrijheid. We kunnen het dan opdragen aan onze hoogste essentie.

Begrijpen

Als ons gevoel goed werkt, kunnen we het bovenstaande volledig en in respect voor onszelf benaderen. Als we het negeren en/of met het hoofd wegredeneren, zal dit gevoel bij ons blijven aankloppen, keer op keer. Tot we het eindelijk horen en ‘opendoen’. Ons verstand houdt van snelle en redelijke oplossingen, maar ons gevoel houdt van stille aandacht. Stille aandacht is aandacht zonder interventie van ons hoofd. En wakkere aandacht voor dit gevoel, zodat ons innerlijke licht van bewustzijn erop valt (in zelfherinnering onze ware statuur herinnerend), maakt dat de onrust en beweging van dit gevoel eindelijk kan ‘uitrollen’ in een stil bewegingloos begrijpen, in een werkelijk Weten. Doen we dit niet, dan zal dit gevoel in elke situatie kunnen opkomen en onder tafel gaan meespelen, zonder dat we er erg in hebben.

Overgave

In conflictsituaties, met anderen dus, is het belangrijk te accepteren en te aanvaarden dat elke situatie behoort tot ‘wat is’. Dat we hiermee kunnen (leren) omgaan vanuit wat we werkelijk weten door er ons licht van bewustzijn op te laten vallen. Dan valt er ook licht op onze eigen mogelijke preoccupatie vanuit oude ervaringen en oude opgelopen pijn. Is dit herkend, doorvoeld, geherwaardeerd en opgelost in de vrede van werkelijk begrip, dan kunnen we ons overgeven aan welke situatie dan ook. We kunnen handelen of niet handelen, afhankelijk van wat nodig is op dat moment. We kunnen zelfs kiezen voor een harde strijd, als dit nodig is. Die voeren we dan in volledige innerlijke vrijheid met maar één doel: het streven de situatie op zo’n manier te beïnvloeden dat het goed of beter wordt voor álle wezens erin, inclusief onszelf. In volle overgave er tegenaan dus! Want er is veel onrecht in de wereld en als we doen wat nodig is, gaan we hier niet met een bochtje omheen. Mentale en emotionele zuiverheid hierin is van groot belang, anders gaan ego-identificaties een rol spelen en dit kan onze waarneming, onze beslissingen (vanuit een zuiver werkend onderscheidingsvermogen) en dus onze handelingen gaan verstoren. De zuiverheid ontstaat door bovenstaande fases niet over te slaan.

Wat is dan ‘laten zijn’?

Aldus gezuiverd is er geen sprake meer van geconditioneerd verzet, maar van een correctiewens vanuit ons hoofd én hart, vanuit onze essentie. Want we zien en voelen bijvoorbeeld nog steeds een onjuistheid in een situatie. We kunnen nu vrij waarnemen dat die onjuistheid zou moeten worden gecorrigeerd ten behoeve van allen die zich in die situatie bevinden (onszelf incluis). We zijn weliswaar innerlijk veel neutraler en vrijer geworden t.o.v. de omstandigheden (en we kunnen dan doen of laten we wat werkelijk nodig achten) maar dit betekent niet dat het ons allemaal niets meer doet. Integendeel. Er kan objectief gezien sprake zijn van onrecht, en dat mógen we dan ook gewoon voelen. Dit kan zelfs zeer doen! We kunnen echt veel pijn ervaren vanuit een innerlijk zuivere en vrije staat. We hebben ons gevoel niet om het al redenerend uit te schakelen. Het vertelt ons altijd heel veel, want ze put uit ware liefde.

Vanuit gevoel en passie, en mét optimaal gebruik van ons heldere intellect, kunnen we dan kordaat (zelfs onverschrokken) handelen naar wat ons heldere onderscheidingvermogen ons ingeeft en toont. We handelen naar ‘wat is’, naar wat nodig is. Ons eigen handelen behoort namelijk ook tot ‘wat is’!
Zo handelen we IN de wereld maar zijn we niet langer VAN de wereld.
Het is een misvatting om vanuit een vermeende neutraliteit maar niets te doen, om alles maar ‘te laten zijn’, vanuit een misplaatst soort ‘acceptatie van wat is’. Dat toont alleen maar een innerlijke zwakheid (slapheid) die is ontstaan door onbewustheid en door onbegrip vanuit mentale onzuiverheid en het niet luisteren naar gevoelsimpulsen.

© Michiel Koperdraat