Maria Magdalena’s Missie

Dag Maria Magdalena, Apostola Apostolorum! Ik ben zeer vereerd dat ik u mag spreken.

Nou, graag gedaan en noem me maar gewoon Maria. Het is alweer een tijd geleden dat men mij interviewde. Of beter, ik kan me niet herinneren ooit te zijn geïnterviewd.

Tjonge, dat is vreemd… maar goed, het was in uw tijd niet gebruikelijk om interviews te geven en podcasts bestonden toen al helemaal niet.

Klopt, en men was in mijn tijd ook niet erg geïnteresseerd in wat ik te vertellen had. Ik was als apostel namelijk vróuw en daar had men in die tijd niet veel mee op als het ging om hogere zaken. Mijn evangelie werd ook pas heel laat gevonden, in 1896, ergens in het zuiden van Egypte en was in het Koptisch geschreven… dat konden niet veel mensen lezen. Vervolgens heeft het eeuwen geduurd voor het werd gepubliceerd, pas in 1955.

Het lijkt erop dat uw persoon niet heel erg serieus werd genomen.

Ach ja, ik richtte me op gnostische innerlijke bevrijding waarin een mystieke ervaring van groot belang is, en niet op een kerkelijke orthodoxie, dus men haakte al gauw af omdat innerlijk werk veel van een mens vraagt.

Maar toch is men u, Maria Magdalena, de Apostola Apostolorum gaan noemen, dat betekent toch “Apostel van de Apostelen”?

Ja, ik was de eerste getuige van de verrijzenis van Jezus. En omdat Jezus mij de opdracht gaf om dit nieuws aan de mannelijke apostelen te vertellen, is men mij zo gaan noemen. Ik ben afkomstig van het dorpje Magdala aan het meer van Galilea.

Aha, helder. Er is in deze tijd echter veel onduidelijk over u. Als ik mensen vraag wat zij over u weten, kunnen ze me me niet veel vertellen, zelfs als ze bijbels zijn opgevoed. Dan hoor ik steeds weer iets over een vrouw die het niet zo nauw nam met seksualiteit…

Nou, ik werd in mijn tijd een behoorlijk invloedrijke leidster. In gnostische teksten – zoals in het Evangelie dat men ergens in de tweede eeuw over mij schreef – wordt ik zelfs beschreven als de leerling die Jezus het beste begreep. Maar dat is inderdaad lange tijd ontkend. Zeker toen in de zesde eeuw na Christus ene Paus Gregorius de Grote mij verwisselde met wat andere Maria’s uit die tijd: Maria van Bethanië, Maria die Jezus’ voeten zalfde met haar tranen en haren en een zondares zou zijn. En je had ook nog de zus van Martha, dochter van Lazarus… die was verkikkerd op Jezus en kon uren naar hem luisteren. Er waren in mijn tijd zoveel Maria’s… Zo werden al die personages tot één persoon gemaakt. Wel zo makkelijk.

Maar dat had toch nooit mogen gebeuren! Een paus die de historie vervalst!

Geschiedvervalsing inderdaad. Hierdoor ontstond het beeld van mij als ‘boetvaardige lichtekooi’. Dat bleef in jullie Rooms-Katholieke Kerk tot 1969 officieel bestaan. Deze ‘transformatie’ van mijn persoon, van directe getuige van wijsheid tot een symbool van boetedoening, is een van de meest fascinerende missers in de religieuze geschiedenis. Uiteindelijk werd mijn rol als evangelist wel hersteld zodat het stigma van ‘zondares’ van mij afviel. Maar ja, dus pas na ééuwen misinformatie die de mannelijke kerkleiders kennelijk goed uitkwam. Die framing bestaat echter nog steeds in bepaalde kringen en is niet weg te krijgen.

Dat lijkt me vreselijk voor u…

Ach, daar ben ik wel overheen hoor, haha. Mijn rehabilitatie is eigenlijk niet eens kerkelijk. Die wordt pas werkelijk begrepen als men vrouwen niet alleen ziet voor ‘baring’ , maar ook als dragers en verkondigers van ‘openbaring’.

Nou, die missie van u… daarin ben ik toch vooral geïnteresseerd. Ook wel in hoe er historisch met u is omgegaan hoor, maar wat u toen openbaarde, daarover is veel te weinig bekend. Uw kennis en ervaring lijken nog steeds ernstig onder te doen voor wat de canonieke evangelisten te melden hadden.

Zeker, daar heb je gelijk in. Jezus’ volgelingen, en ook deze evangelisten, waren dan ook lang niet allemaal blij met mijn persoon. In mijn tijd moest je als vrouw heel sterk staan om je te kunnen handhaven. Vrouwen deden er niet toe en dat is nog zacht uitgedrukt.

Oh??? Leg eens uit.

Nou, een invloedrijke Franse schrijver in de vorige eeuw deed eens deze uitspraak: “Wat zo irriterend is aan vrouwen is hun aanspraak op verstand”… Voel je ‘m…? Dat had dus een uitspraak uit mijn tijd kunnen zijn! Er werd echt neergekeken op vrouwen met spiritueel inzicht die goed uit hun woorden konden komen.

Maar kennelijk is men toch naar u gaan luisteren, als Apostola Apostolorum …

Mm-hm… Na Jezus’ kruisiging waren de mannelijke volgelingen zeer angstig. Boos ook. Ze vergaten feitelijk in één klap wat Jezus hen had geleerd. Ik heb hen toen moeten troosten… geruststellen… tot de orde roepen… en heb toen een geheim met hen gedeeld: een visioen dat Jezus alleen aan mij had geopenbaard en dat de Uiteindelijke Werkelijkheid van Alles verklaarde.
Zeg… jij hebt toch Arjuna geïnterviewd?

Inderdaad.

Wel, Arjuna kreeg van Krishna eigenlijk ook zo’n enorm visioen geopenbaard, en dat was al twee eeuwen vóór mijn bestaan. Arjuna had daar grote moeite mee. Als man… als strijder. Maar goed, van dat verhaal waren wij apostelen toen niet op de hoogte natuurlijk. Dat was vér voor onze tijd, ergens duizend tot drieduizend jaar voor Jezus’ geboorte… daarover zijn de meningen verdeeld. Met het visioen van Jezus dat ik hen vertelde hadden de mannen die Jezus volgden grote moeite.

Wat was dat dan voor visioen en waarom hadden ze daar moeite mee?

Dat visioen liet zien hoe we uit onze fysieke gevangenis zouden kunnen ontsnappen, uit onze klein-menselijkheid, uit illusies die angst en verlies in stand houden. Ik vertelde over de weg die de ziel aflegt langs zeven ‘machten’ om bevrijding te vinden uit de fysieke wereld, uit de wereld van dualiteit, de wereld van tegenstellingen. Dat zijn machten als angst, begeerte en onwetendheid. Mijn visioen liet zien hóe onze ziel langs die ‘machten van de duisternis’ zou kunnen reizen. Een soort spirituele wegenkaart om innerlijke blokkades te overwinnen, voor de hereniging van de menselijke ziel met het Goddelijke. Dit is een proces dat vaak symbolisch wordt aangeduid als het Mystieke Huwelijk.

Dat zal dan voor hen toch juist heel troostend zijn geweest?

Nou nee, dat werd zo niet opgevat… Er ontstond zelfs een felle discussie, voornamelijk aangejaagd door Petrus. Hij vroeg zich hardop af waarom Jezus deze geheimen aan een vróuw zou hebben verteld en niet aan een van hen, de mannen. Een duidelijke illustratie van hoe hij eigenlijk over vrouwen dacht die dicht bij Jezus stonden. Het werd een soort botsing tussen twee vormen van autoriteit: tussen die van de kennis van theorieën en van innerlijke geleefde kennis. Petrus wilde zelfs dat ik weg zou gaan, zo opgewonden werd hij… Ik bleef natuurlijk gewoon.

Wow, daar schrik ik toch wel een beetje van… Je zou die nijd niet van Jezus’ discipelen verwachten, na alle scholing die ze van hem hadden ontvangen.

Nou, uiteindelijk kreeg ik het gelukkig wel voor elkaar om diepe zingevende gesprekken met de andere discipelen te voeren. Fillipus noemt mij overigens in zijn evangelie de metgezellin van Jezus, want hij wist dat Jezus mij meer liefhad dan welke apostel dan ook.

Spreek ik dan nu met de geliefde van Jezus?

Nou, ik wil niet dikdoen, maar hij kuste mij vaak op de mond… ja-ja… Máár… dan moet je óók weten dat in de oude geschriften iemand kussen symbool staat voor directe overdracht van wijsheid, eerder dan dat kussen romantisch waren bedoeld… In de mystiek wordt de verbinding tussen Jezus en mij dan ook gezien als het symbool voor de Hieros Gamos: het heilige huwelijk tussen het mannelijke en het vrouwelijke in onszelf.
Maar goed… ook Jezus was een man en ik een best mooie vrouw, dus kunnen we geen enkele reden voor zijn innigheid naar mij toe uitsluiten, haha! We waren zeer op elkaar gesteld en hoe ver dat ging hou ik toch liever voor me als je het niet erg vindt.

Dat begrijp ik. Niet teveel uit de school klappen!

Jezus prees mij herhaaldelijk omdat mijn hart “meer dan alle anderen gericht was op het koninkrijk der hemelen” en zag mij als een menselijke belichaming van Sophia, die staat voor Goddelijke Wijsheid. Toen de vroege kerk zich in de vierde eeuw een instituut begon te worden, was er geen plek meer voor Sophia. Haar rol als personificatie van de hoogste vorm van kennis en inzicht was te abstract en gaf te veel macht aan de individuele, mystieke ervaring. De kerk ging haar invloed op drie slimme manieren vervangen.

Oh?  Hoe heeft me dan voor elkaar gekregen? Hoe is men de heilige Sophia gaan vergeten? Want in mijn opvoeding werd er over haar niet gesproken, niet in de kerk en niet door mijn ouders die katholiek waren.

Doordat van onze religie in de 4e eeuw een kerkelijk institúút werd gemaakt, waardoor de weg werd ingezet waardoor – zoals jij dit op jouw website noemt – een enorme collectieve identificatie kon worden gerealiseerd waar mensen feitelijk onder gebukt gingen. Daar kon zelfs een moloch als het Vaticaan uit voortkomen. De Drie-eenheid  – Vader, Zoon en Heilige Geest – werd vastgelegd. Maar wij hadden in onze vroege christelijke gemeenschappen een veel menselijker uitgangspunt: de Heilige Familie. Hierin was de goddelijke wereld een weerspiegeling van de aardse familie: Vader, Moeder en Kind. De Vader: het niet kenbare Absolute oftewel de onzichtbare God. De Moeder – Sophia en Rucha: de Heilige Geest als de vrouwelijke/moederlijke scheppende kracht en wijsheid – in de Veda’s Prakriti met Purusha genoemd – de actieve partner van de Vader. En de Zoon – de Logos, het Woord, en dus Jezus: het nageslacht dat de brug slaat tussen de goddelijke wereld en de mensheid.

U noemt nu een term die ik niet ken… Rucha.

In de vroegste Syrische christelijke tradities was de Geest vrouwelijk, Rucha genaamd. De eigenschappen van Rucha – Geest, en Sophia – Wijsheid, werden toen voortdurend door elkaar gebruikt. Beiden werden gezien als de vrouwelijke aanwezigheid van God op aarde. In het apocriefe Evangelie van de Hebreeën noemt Jezus de Heilige Geest zelfs letterlijk “Mijn Moeder”. In de Griekse tijd werd de Geest onzijdig gemaakt – Pneuma – en in het Latijns zelfs mannelijk – Spiritus. De actieve, wijsheid-brengende rol van Sophia verdween zo als onderdeel van de Drie-eenheid en verloor daarmee haar vrouwelijke essentie. De vrouwelijke kant van God werd effectief gewist, zou je kunnen zeggen. Door de moederfiguur te wissen, konden kerkvaders beweren dat alleen mannen het beeld van God weerspiegelden. Maar ik werd door Jezus gezien als degene die de Rucha, de Geest, in zich had opgenomen en kreeg volgens Hem hierdoor de aardse stem van de hemelse Sophia.

Wow… wat een historie… Gelukkig denkt men in deze tijd toch ook wel heel anders over uw persoon dan in al die kerk-eeuwen… realistischer… maar ook meer van ‘vlees en bloed’.

Klopt. In het spirituele wereldje van nu is er echt meer waardering voor mijn persoon, vooral omdat ik vrouw ben en ware spirituele wijsheid verkondigde. Ook ziet men Sophia tegenwoordig als innerlijke gids. Waar de Vader staat voor de wet, waarheid en verstand, staat Sophia voor intuïtie en mystieke wijsheid. Het herkennen van Sophia betekent dat je inziet dat God niet ‘daarboven op een troon’ zit, maar als een vrouwelijke lichtvonk in je eigen hart aanwezig is. Dit bepaald dan ook je overgang van geloven naar weten (gnosis), van exoterie naar esoterie.
Maar goed, over wat ik wérkelijk te vertellen had, en nóg heb, is men in de spirituele wereld toch merendeels onwetend. Ik ben een aantrekkelijk symbool geworden, waarbij men zich meestal niet verdiept in wat mijn missie was.

Wat is dan het belangrijkste om nu te bespreken? Welke boodschap van u zouden we als eerste moeten gaan begrijpen? Gaat dat over ‘machten van de duisternis’ die u eerder noemde?

Precies! Het zijn de ‘Zeven Sluiers van Onwetendheid’, vroeger de zeven destructieve machten of krachten genoemd – ook wel als hoofdzonden gezien – die we als ziel, als mens op aarde dienen te overwinnen. We kunnen die sluiers nu bespreken als je wilt.

Graag!

Ik deelde ze als deze machten in: Duisternis, Begeerte, Onwetendheid, Jaloezie van de dood, Heerschappij van het vlees, Dwaze wijsheid en Toornige wijsheid.

Tjonge… dat is me nogal een lijst! Kunt u ze voor me duiden, zodat we een idee krijgen van wat het voor onze ontwikkeling betekent?

Zeker! Wat oorspronkelijk de zeven machten die de ziel gevangen houden wordt genoemd, is geen officieel lijstje hoor. Mijn woorden werden op schrift slechts fragmentarisch weergegeven. Het is ook belangrijk deze machten niet zeer letterlijk te nemen. Het zijn geen externe invloeden, maar innerlijke mechanismen van de menselijke geest… iédere menselijke geest. Iedereen kent ze als angst, verlangen, het vasthouden aan identiteit, de drang tot controle, zelfrechtvaardiging en het geloof dat kennis kan worden bezeten. In wezen zijn het sluiers van onwetendheid: manieren waarop bewustzijn zichzelf afdekt en verstrikt raakt in afgescheidenheid.

Nou, ik ben benieuwd, wat is de eerste?

Als eerste is daar de sluier van Duisternis, de bron van alle onbewustheid en misleiding. Het is de staat van de ziel voordat ze ontwaakt en veroorzaakt alle gevoelens en ideeën van afgescheidenheid. Een soort geestelijke blindheid… een ontkenning van het absolute licht. De ziel weet niet wie ze is, waar ze vandaan komt of dat er überhaupt een goddelijke afkomst in haar zit. Die duisternis houdt haar vast in onwetendheid.

Hoe komt zo’n ziel daaruit dan? Want ik wil van u ook graag weten of er oplossingen er bestaan voor die ‘machten die de ziel gevangen houden’. Er wordt best vaak door jan en alleman gesproken over wat ons mankeert, maar veel minder over wat ons dan te doen staat om ervan te helen.

Dat begrijp ik en ik zal dat doen! Een mens zal als eerste bij elk gevoel van onvrede of ellende in zichzelf moeten gaan onderzoeken wat hier de oorzaak van is. Dat heet ‘je bekeren’… men zal naar bínnen moeten keren dus. In die duisternis wordt men namelijk gedreven door impulsen door de tweede sluier, die van Begeerte en Verlangen: ongebreidelde hunkering naar aardse zaken. Dit gaat verder dan alleen seksuele begeerte. Het is de onverzadigbare honger naar alles wat tijdelijk is, zoals bezit, aandacht en macht. De ziel kijkt in duisternis naar buiten om geluk te vinden. Maar omdat materiële zaken nooit blijvend bevredigen, blijft de ziel vastzitten in een vicieuze cirkel van ‘willen hebben’ in plaats van in een staat te komen van ’willen Zijn’. De oplossing is onthouding van ‘willen en hebben’.

Gaat het hier dan om onthouding in de ruimste zin van het woord?

In zekere zin… Maar het begint vooral met het inzien dat aards bezit een mens nooit waarlijk geluk zal brengen. En dat het vergaren van steeds meer steeds minder brengt en je van je pad afhoudt.
De sluier van Onwetendheid is de derde macht die deze eerste twee rechtvaardigt. De ziel is haar eigen goddelijke oorsprong vergeten. In de gnostiek wordt deze onwetendheid – agnosía – de grootste dwaling genoemd, zeker als deze moedwillig is. Onwetendheid is een keuze, zeker in deze tijd met zoveel middelen om kennis en waarheid te vinden. Deze macht zorgt ervoor dat de ziel de illusies van de wereld voor de werkelijkheid aanziet en haar wijsmaakt dat materiële wetten de enige wetten zijn die er toe doen. De ziel ‘vergat’ dus haar hemelse afkomst. Ik vind dat Eva dit heel goed uitlegt in het interview dat je met haar had!

Ja… nu je dit zo zegt, begrijp ik dit helemaal. Daar had ze het uitgebreid over, vanuit haar eigen ervaringen!

Dus zul je moeten zoeken naar welke hemelse wetten er toe doen! En dat zijn er nogal wat.
Dan komt de sluier van de Illusie van de Dood ook om de hoek kijken: de angst voor de dood, de angst om te verdwijnen als een afgescheiden entiteit. Dit is de vierde macht die afscheiding en verdeeldheid veroorzaakt als obstakel op de reis van onze ziel naar de hemel. Daar had Eva het ook over, weet je nog.

Ja-ja, dat weet ik nog, maar ik ken toch vrijwel niemand die níét bang is voor de dood. Dat is zó’n algemeen gegeven… dat is zo algemeen aanvaard… Wordt er iemand terminaal ziek, dan slaat de paniek gelijk toe en gaat men van alles proberen om de dood te ontlopen. Een beetje geleefd wordt er dan niet meer…

Klopt. Dat is eigenlijk hun ware ziekte… Dat wordt dan ook veroorzaakt door de sluier van het Vlees, de vijfde macht, de volledige identificatie met het fysieke lichaam en de materiële wereld. Je kunt ook zeggen de slavernij aan lichamelijkheid. Het is de overtuiging dat we alleen ons lichaam zijn. De ziel zit erin ‘gevangen’ omdat ze denkt dat de fysieke zintuigen de enige bron van waarheidsvinding zijn. Deze macht regeert met het bevredigen van alle lichamelijke behoeften zoals honger, comfort, er goed uitzien, seks, veilig zijn, kortom genietingen van welke aard dan ook, zonder oog te hebben voor hun geestelijke oorsprong die ligt in de enige ware behoefte: die om jezelf als ziel te realiseren. Het tijdelijke versus het eeuwige: zolang de ziel gelooft dat zij bij dit vergankelijke ‘koninkrijk’ hoort, kan zij niet opstijgen naar het eeuwige licht. Wanneer het de ziel lukt deze macht te passeren, herkent ze dat het lichaam slechts een tijdelijk voertuig is en geen permanente gevangenis en weet:“In wezen ben ik niet gebonden aan de wetten van de materie.” Ze laat zich niet langer leiden door wat het lichaam dicteert.

Klinkt ideaal… Maar toch vraagt het lichaam van nature heel veel, al is het maar om te kunnen bestaan.

Zeker! Omdat het lichaam in elk leven de ’tempel’ van de ziel is, is het belangrijk om daar goed voor te zorgen, met fysieke en subtiele voeding en het geen geweld aan te doen. Dat vraagt om gezond verstand en een zuiver onderscheidingsvermogen. Maar ja, daar is dan ook de sluier van Dwaasheid van het Verstand, de zesde macht die zal moeten worden gepasseerd. Dat is de ratio die denkt alles te weten, maar elke spirituele essentie mist. Denk hierbij vooral aan de huidige wetenschap die soms zelfs ‘van god los’ te noemen is… . Elke analyse of logica is dwaas als deze de werkelijke, goddelijke bron van het bestaan negeert. De ziel is geneigd om alles vanuit het rationele brein te willen categoriseren en begrijpen, in plaats van uit te gaan van directe innerlijke intuïtie en ervaring. Het dwaze verstand is een echte etiketten-plakker en sluit alles uit wat er niet in past!

Vele mensen die durven uit te gaan van intuïtie en innerlijke ervaringen worden in deze tijd juist voor gek versleten… voor zweverig of onrealistisch. Die worden zelfs gecanceld en uit hun ambt gezet als ze proberen enige helderheid te verschaffen over hoe bepaalde takken van wetenschap uit bocht vliegen door die goddeloosheid… Dan is het moeilijk om waarheid te delen.

Ja, dat is altijd het geval geweest. Het ‘lagere’ bestrijd het ‘hogere’ omdat het daarvan niets begrijpt. Dit precies kostte ook Jezus z’n kop… En dit komt dan ook door de laatste macht, de zevende sluier: Toornige Wijsheid, de wrede, dogmatische kennis die alle liefde en hogere nuance verstikt. Deze zevende is de laatste barrière voordat de ziel de eeuwige rust en Stilte bereikt. Toorn en drift zijn de uiterste vormen die de ongecontroleerde ziel ondergaat. Het is de macht die probeert onze ziel vast te houden door haar te vergiftigen met woede, oordeel en agressie. Het dient om anderen te veroordelen, te domineren of buiten te sluiten. Het is de overtuiging dat jouw ‘gelijk’ je het recht geeft om destructief te zijn. We zien dit tegenwoordig overal om ons heen.

Destructie en oorlogen overal inderdaad… voornamelijk aangejaagd door zogenaamd ‘religieuze’ leiders. Als je ziet hoe agressief die nu tekeer gaan en hele volken decimeren… Maar ik merk ook veel woede in mijzelf op, juist door dat mega-onrecht dat nu overal plaatsvindt.

Omdat dit de laatste poort is, is de weerstand hier het grootst. Het vangt onze ziel in negativiteit. Het is begrijpelijk dat je die negativiteit voelt en je zult het dus wel vaak rechtvaardigen. Maar toch zul je het moeten gaan ‘passeren’, ondanks de weerstand van dat voelen van je ‘gelijk’, dat vergoelijken van ‘hard ertegenin gaan.  Ik had maar één manier om te reageren op deze toornigheid: ik ging niét in discussie en werd niét boos, ook al voelde ik het in mij opkomen. Daar is veel discipline voor nodig en dat kan iedere ziel leren door die negativiteit op te geven en op te dragen aan haar eigen goddelijke essentie. Vele wijze vrouwen en mannen hebben laten zien dat dit mogelijk is. Mijn beroemde woorden zijn dan ook bewaard gebleven: “Wat mij bond, is gedood; wat mij omringde, is overwonnen; mijn begeerte is ten einde en mijn onwetendheid is gestorven.”

Nou, ik herken zeker een aantal van die ‘machten’. Misschien wel allemaal… Ze maken mij regelmatig onrustig. Soms verward, soms boos, soms depressief.

Zolang deze patronen onbewust blijven, bepalen zij hoe je kijkt, denkt en handelt. Maar als je je hier bewust van wordt, ontstaat er gelijk een enorm verschil. Want er komt licht op te staan en duisternis kán niet tegen licht. Dus schenk daar volle aandacht aan. Omdat de machten voor iedereen gelden, gaat dit ook collectief op en worden hierdoor sterker. Daaruit ontstaan systemen van macht, angst en controle in de wereld. 

Als iets duidelijk is vandaag de dag, is het dát wel… Onze huidige vredesbeweging is hiervan bijvoorbeeld totaal niet op de hoogte!

Heb je gelijk in. Werkelijk ontwaken betekent niet dat je deze machten gaat bestrijden, maar dat je ze als eerste herkent terwijl ze in jou optreden. Door herkenning op dat moment verliezen ze hun greep. Wat vroeger ‘machten’ werden genoemd, zijn nu het best te begrijpen als identificatieprocessen in het menselijke bewustzijn zelf. Die kun je volledig gaan doorzien zodra je ze doorkrijgt. Precies daar ligt de mogelijkheid tot bevrijding.

Tja… iets gaan zien als je het werkelijk doorkrijgt… dat is een uitdrukking die inmiddels heel bekend is bij ons in Nederland. Door een populaire persoon die ik ook heb geïnterviewd.

Wat je echt moet begrijpen, is dat deze machten niet kunnen verdwijnen door louter inzicht, maar moeten worden getransformeerd door een andere kracht: een kracht die je kunt herkennen in het beeld van de godin Nikè. Dit is geen externe godin uit de oudheid, maar een innerlijk principe. Haar wezen is onlosmakelijk verbonden met Athena, de Griekse godin van de Wijsheid, wat symboliseert dat ware overwinning nooit zonder wijsheid kan bestaan. Geen overwinning zonder Sophia dus!

Overwinning? Dat klinkt toch weer anders dan ‘passeren’ zoals u dat eerder zei. Hoe moet ik dit dan zien, want overwinnen doe je toch door strijd te leveren.

Nikè overwint eigenlijk niet door strijd. Ik hoop het goed uit te leggen. Nikè overwint doordat mét haar aanwezigheid elke strijd iedere betekenis verliest. Als je angst doorziet, hoeft die niet bevochten te worden. Als je verlangen herkent, hoef je die niet te onderdrukken. Waar je jezelf doorziet, valt elke drang tot controle als vanzelf weg. Dat is wat ik noem een záchte overwinning. Een triomf binnen de menselijke geest. Je kunt ook zeggen een vrouwelijke overwinning. Het betekent niet langer reageren met strijd vanuit angst, boosheid of verharde overtuigingen, niet meegaan in de reflex van tegenstand, maar helder blijven zién, ook wanneer de wereld om je heen compleet in verwarring is.

Ik dacht dat Nikè de godin van de Victorie was, juist van oorlogen en strijd…

Nikè is inderdaad de gevleugelde Griekse godin van de overwinning, dus ook van innerlijke overwinning. De Romeinen namen Nikè echter over en noemden haar ‘Victoria’… en ze veranderden haar beeld dat hierdoor veel oorlogszuchtiger van aard werd.
Kijk, we maken vaak de fout om bij ‘overwinning’ te denken aan een man op een paard die een vlag in de grond steekt. Maar dat is niet de overwinning waar het om gaat. Nikè is geen generaal!
Als toegewijde dienaar van Athena’s gezag brengt zij juist harmonie teweeg waarin intellect en kracht samensmelten om stervelingen naar een succes te leiden. Niet op een fysiek slagveld maar op het non duale veld van de ziel. Precies zoals dit Arjuna werd verteld en die dat aan jou vertelde in zijn interview.

Ja, het werd Arjuna heel duidelijk dat zijn strijd meer was dan legers verslaan. Het betrof innerlijke legers, of zoals u ze noemt: máchten.

Precies! Nikè is die innerlijke ‘drive’ die je nodig hebt om blokkades en beperking rond je eigen ziel op te ruimen. Als het symbool van de overwinning van de ‘zachte krachten’, de vrouwelijke kracht, is zij dus precies het tegenovergestelde van die mannelijke krijger die altijd maar weer met wapens en geweld moet winnen.
Nikè is daarom ook de kracht van vrede die niet afhankelijk is van strijd, want vrede kent geen dualiteit. Wanneer je vanuit die staat leeft, verliezen de oude machten hun voedingsbodem en kun je ze ‘passeren’. Want werkelijk verslaan kun je ze vrijwel niet. Nikè geeft je de vastberadenheid om niet op te geven als je verstrikt raakt in de dwaasheid van je ego of in conditioneringen die je hebt opgedaan.  Zij spoort aan om met alle creativiteit die je hebt in dit leven je ziel tot ontwikkeling te brengen en vorm te geven. Zij reikt met zachte hand de lauwerkrans aan allen die de moed hebben om innerlijke obstakels te overwinnen, nadat ze de glorie van Stilte en Vrede in zichzelf konden realiseren.

Zo…! Nu nog graag even terug naar waarom u Apostola Apostolorum werd genoemd. Zou u het mij willen duiden?

Natuurlijk. Ik werd Apostel van de apostelen genoemd omdat ik als eerste getuige was van Jezus’ opstanding op de derde dag. Ik stond bij dat lege graf, maar weet dat dit graf symbool staat voor elke identiteit die instort. Het getal 3 staat voor volledigheid en wordt vaak gebruikt in situaties van voltooiing of transformatie. Het verdwijnen van Jezus uit het graf op de dérde dag is de diepe symbolische uitdrukking van het bereiken van zijn volledig verlichte staat, waarin Hij niet langer beperkt was tot een individuele persoonlijkheid, maar opging in de universele essentie van het goddelijke Zelf. Zijn ‘persoon’ was verdwenen!

Deze opstanding was niet het herstel van de oude vorm, maar van het ontwaken uit vorm. Eigenlijk wordt iedereen die werkelijk de ege-dood sterft hiervan getuige: van het uiteindelijk totale ‘sterven’ van illusies en het ‘opstaan’ in Dat wat nooit afwezig was.
Ga dus maar niet langer op zoek naar heilige verhalen. Word zélf het Veld waarin je het Absolute herkent. Blijf jezelf waarnemen in al je handelingen, terwijl je spreekt, schrijft, strijdt, liefhebt. Niet als controleur, maar in heldere aanwezigheid. Dan is jouw leven niet langer een moeilijk te realiseren project, maar een doorgang. En wanneer genoeg mensen zo leven, veranderen mede alle onderdrukkende systemen – niet door strijd, maar omdat hun voedingsbodem verdwijnt.

Nou, heel hartelijk dank voor ons gesprek! Ik heb ontzettend veel geleerd. Uw persoon is werkelijk de moeite waard om heel goed te leren kennen en ik hoop dan ook dat velen van dit gesprek zullen leren! U bent top!

Graag gedaan hoor…
En vergeet niet dat de eerste sluier begint met ‘vergeten’. Vergeet dus niet meer!